دیلی تلگراف : بر طبق یافته های جدید محققین دانشگاه والنسیا ، تنها پنج دقیقه حضور در کنار یک زن زیبا و جذاب می تواند میزان هورمون ” کورتیزول ” را که به هورمون استرس بدن معروف است ، افزایش دهد. این هورمون که تحت شرایط استرس زای فیزیکی یا روانی در بدن انسان تولید می شود ، با بیماری های قلبی در ارتباط است. این عوارض ناخوشایند برای سلامتی انسان ، در مردها شدیدتر است؛ بویژه مردانی که معتقدند زنی که با آنها ملاقات می کنند ، از سطح بالاتری نسبت به آنها برخوردارند. مورد مطالعه ، 84 دانشجوی مرد بودند.

منبع :سایت بالاترین دیلی تلگراف

در این نوشتار سعی شده به یکی از این خدمات فرهنگی یعنی پالایش زبان فارسی پرداخته شود. برای بررسی جامع تر، مقاله حاضر در دو بخش تهیه شده که بخش نخست به شکل گیری دیدگاه های نوین اختصاص دارد و بخش دوم به پالایش زبان فارسی می پردازد.

شکل گیری دیدگاه های نوین

شاید مهم ترین ویژگی جنبش زنان ایران، فاصله گرفتن از روش های یکسویه و کلیشه ای و در پیش گرفتن روش های گوناگون و متکثر در مبارزه اجتماعی است که البته نشان از بلوغ فکری کنشگران این جنبش دارد. از نمادهای این بلوغ فکری و سیاسی که فراروییده از یک قرن مبارزه مسالمت آمیز و اندوختن تجربه های ناب است پیدایش دیدگاهی نوین و خلاق در مورد حل بنیادی و همه شمول مسئله زنان است که اکثر جنبش های اجتماعی/ سیاسی ایران در صدسال گذشته، متاسفانه توجه درخوری به آن نداشته اند.

این دیدگاه نوپدید، با آگاهی و پذیرش بغرنجی ها و موانع چندین و چند لایه در مسیر حل معضل زن ایرانی ــ که ریشه در سنت های چند صدساله دارد ــ این معضل را پدیداری اجتماعی، تاریخی، سیاسی و فرهنگی ارزیابی می کند که حل آن، صرفاَ از طریق سیاسی قابل حصول نیست و تغییر و اصلاح آن منوط به تغییر و اصلاح زیرساخت های فرهنگی، تربیتی و ارزشی کشور کهنسال ما است که به همان اندازه ی مبارزه سیاسی، مهم است.

به عبارت دیگر این نگرش چندوجهی و نوین، حل مسئله زن را از یک دیدگاه ساده و مکانیکی که تنها یک عامل را در بروز یا حل آن، عمده می بیند، در نظر نمی گیرد و به ابعاد فراوان و ریشه های گسترده تر آن، توجه دارد. در نتیجه، این نگرش از چهارچوب قضاوت های جبرگرایانه یا نومینالیستی با موفقیت عبور کرده و به عرصه دیدگاهی دیالکتیکی ارتقاء یافته است.

معنای عملی این نگرش را بسیاری از کنشگران فعال این جنبش «حرکت آهسته و پیوسته در جهت افقی و عمودی» تعبیر می کنند و معتقدند که حرکت در جهت عمودی (سیاسی) فقط بخشی از راه حل است و به تنهایی نمی تواند مسئله بغرنج و تاریخی زن ایرانی را حل کند. لذا توجه به حرکت های افقی و درگیر شدن با عقاید و باورهای ظالمانه و کهن اجتماعی که در دالانهای تو بر توی فرهنگ ما، از گذشته های دور و در جای، جای زندگی و مناسبات اجتماعی مان رسوب کرده، بخش مهمی از پیکار سنگر به سنگر فعالان جنبش زنان در ایران است. چه بسا یکی از دلایلی که مسئله زنان پس از گذشت بیش از یک قرن مبارزه در کشور ما حل نشده، کم توجهی به این وجه از پیکار اجتماعی بوده است.

کسانی که به عمق و ریشه های فرهنگ زن ستیز و ارزش های نابرابر نهادینه شده در بطن جامعه ما وقوف و آگاهی دارند به سهولت در می یابند که انجام پالایش فرهنگی چه امر عظیم و دشواری است و برای به ثمر رساندن آن تا چه حد، نیرو ، انرژی ، آگاهی و فداکاری احتیاج است. نگاهی به تلاش های فعالان جنبش زنان در شناسایی میدان هایی که پالایش فرهنگی در آن ها ضرورت بیشتری دارد نشان می دهد که این جنبش زنانه با آگاهی و صبوری، و به بهترین روش، این میدان ها را شناسایی کرده و در حد توان و بضاعت خود، در جهت پالایش فرهنگی و اجتماعی و تبعیض زدایی در این میدان ها، گام بر می دارد.

شاید مهم ترین نکته آموزنده در این پیکار هوشیارانه و جانفرسای زنان ایران، درگیری و درآمیزی همزمان در دو جبهه ی « عمودی و افقی » باشد که به باور من می تواند مدل بسیار مناسبی برای فعالان جنبش های مدنی در کشورهای منطقه خاورمیانه و جوامع مسلمان باشد. جوامعی که از فرهنگ زن ستیز و خشونت آمیز در رنج اند و حقیقتاَ خواهان حل بنیادی مسئله هستند.

پالایش زبان فارسی

پالایش فرهنگ زن ستیز در میدان هایی نظیر: خانواده سنتی، تفسیرهای حقوقی، زبان محاوره، آداب و رسوم عرفی و مذهبی، رفتار سلطه جویانه مردان، فرهنگ «شرم» در اغلب زنان ایرانی، فرهنگ تعصب و عیرت در اغلب مردان ایرانی، افسون زدایی از تفاوت های بیولوژیکی بین زن و مرد، و پالایش فرهنگ خشم و خشونت نهادینه شده در روابط، … همه و همه میدان هایی هستند که جنبش زنان به فعالیت جانانه و مستمر با هدف اصلاح و بهسازی آنها، همت گماشته است. نگاهی به گزارش ها و مقالات موجود در پیراستن عرصه فرهنگ از تبعیض و تعصب و خشونت که توسط زنان آگاه و متعهد ایرانی انتشار یافته به قدری زیاد است که جای هیچ گونه شک و شبهه ای در این زمینه بر جا نمی گذارد.

هدف این نوشتار ــ چنانکه از عنوان آن نیز بر می آید ــ پرداختن به یک از وسیع ترین میدان هایی است که نیاز جدی به پالایش از طریق کار فرهنگی دارد و آن، «میدان زبان فارسی» و تمامی زیر مجموعه های آن نظیر : روش نگارش، نحوه گفتگو، بکارگیری واژه ها، لطیفه ها، ضرب المثل ها، داستان های عامیانه، و کاربست زبان و آموزه های مذهبی است. پیراستن هر یک از این زیر مجموعه ها از آلودگی به ارزش های تبعیض و زن ستیزی ـ از طریق آموزش و ممارست ـ می تواند یکی از بزرگترین وظایف هر ایرانی به خصوص کنشگران جنبش های اجتماعی ایران معاصر باشد. سترگی این کار به عظمت زبان فارسی است و صد البته نیازمند آن است که فرهیختگان جنبش زنان به خصوص آنها که در زمینه زبان شناختی تخصص و تجربه بیشتری دارند با شناسایی دقیق درستی و نادرستی های موجود در ساختارهای زبان فارسی، و پالودن آن از افزوده های زن ستیزی، کمر همت بربندند و با ارائه گزینه های مناسب، دست به اقدامی هماهنگ و مشترک بزنند.

در کشورهایی که جنبش های زنان در راستای عمودی (سیاسی) مبارزه کرده و به پیروزی های چشمگیری نائل آمده اند و از پرتو آن مبارزات، در حوزه تدوین قوانین مترقی و عادلانه برای زنان و همه شهروندان کشورشان، موفقیت های قابل ملاحظه ای به دست آورده اند، حرکت افقی برای زدودن فرهنگ آیارتاید جنسی از بافت زندگی روزمره، بسیار گسترده و با برنامه، پیش می رود. در اغلب این کشورها کلیه میدان های فرهنگی، اجتماعی، و … که به نوعی لانه و مخفیگاه بخشی از فرهنگ زن ستیز که خشونت و تبعیض را در مناسبات انسانها بازتولید می کند شناسایی شده و برای پیراستن آن ها، راه حل های عملی و معقول ارائه می شود. به خصوص در حوزه «زبان» که یکی از مهم ترین عرصه های پیکار برای استقرار و تثبیت برابری جنسیتی و روابط صلح آمیز است.

به عنوان مثال در زبان انگلیسی مبحثی تحت عنوان «زبان جنسیت گرا و جانب دار»Sexist and Biased languge وجود دارد که در آن به دانش آموزان و مردم، آموزش داده می شود که در نوشته ها و گفتارهای روزمره یا نوشتاری خود، از کاربرد هر گونه واژه یا عبارتی که می تواند به نوعی برای گروهی نظیر گروههای قومی، جنسیتی، و نژادی، ناخوشایند یا احیاناَ تحقیرآمیز باشد، پرهیز کنند.

بخش اعظم آموزه های این مبحث به مسئله «زبان جنسیت گرا» و پالودن آن، اختصاص دارد. در این مبحث سعی شده که واژه ها و روش های بیان یک مفهوم ـ که دارای بار مردسالارانه یا زن ستیز هستند ـ یا از گذشته به ارث رسیده و با زمان حال تناسبی ندارند مورد تجدید نظر قرار گیرد و گزینه مناسبی برای جایگزینی آن ارائه شود. به عنوان مثال در گذشته تحویل نامه ها و بسته های پستی صرفا به وسیله مردان انجام می گرفته است در نتیجه، واژه Post Man برای آن به کار می رفته که تا حدود زیادی معنادار بود ولی در شرایط کنونی که این شغل از انحصار مردان خارج شده است دیگر واژه فوق، چندان دقیق نیست و به جای آن می توان از واژه Mail Carrier استفاده کرد که نشان دهنده آن است که شخصی که بسته های پستی را تحویل می دهد لزوماَ مرد نیست.

اما آموزه های این مبحث صرفا منحصر به جایگزینی واژه هایی که در زبان انگلیسی به کلمه man ختم می شود نیست و شامل مطالب دیگری است که برخی از آنها را می توان به سهولت در زبان فارسی به کار گرفت و با ابداعاتی شجاعانه در این زمینه به انجام رساند. خوشبختانه در زبان هایی مثل زبان فارسی و ترکی که مسئله مؤنث و مذکر بودن به صورت زبان های اروپایی به خصوص در مورد ضمائر وجود ندارد در بعضی زمینه ها به کار و پالایش کمتری نیاز است ولی در عوض، در زمینه های دیگر به خاطر این که در گذشته کار کمتری انجام شده، طبعاَ پیراستگی بیشتری مورد نیاز است.

البته باید خاطر نشان کرد که مسئله مهم و حائز اهمیت «پالودن زبان فارسی» در گذشته هم به اجرا درآمده است به عنوان مثال در زمان رضا شاه پهلوی پالایش زبان فارسی از واژه های عربی به شدت از جانب دولت پی گیری می شد. بعد از انقلاب سال 57 نیز واژه های جدیدی با اهداف ایدئولوژیک وضع گردیده است. گروههای سیاسی نیز بنا بر اهداف خود در این زمینه فعال بوده اند و واژه هایی که به اهدافشان یاری رسان باشد، ابداع کرده اند. در این میان اما فعالیت چشمگیر و مهمی در زمینه پالایش زبان با هدف تصحیح واژگان و مفاهیم ضدزن و غیردمکراتیک کمتر دیده می شود. این در حالی است که پالایش زبان فارسی در کل و در زیر مجموعه هایش از آلودگی های غیردمکراتیک و تبعیض آمیز، خدمتی است بسیار عاجل و ارزنده به زیست دمکراتیک همه مردم ایران.

جنبش زنان با دیدگاه غیرایدئولوژیک اش، در پالودن زبان از مفاهیم جنسیت گرا و تعمیم این ویروس زدایی به سایر مفاهیم غیردمکراتیک در حوزه گفتار و اندیشه، می تواند پیشتاز این حرکت تاریخی باشد. زیرا در شرایط کنونی توان جنبش زنان در کلیه عرصه ها از جمله عرصه فرهنگی در حدی است که به سهولت می تواند بار سنگین و تاریخمند این پرچمداری را با موفقیت به دوش کشد.

همانطور که گفته شد تمامی زیر مجموعه های زبان فارسی احتیاج به چنین پالابشی دارند. در ادامه، به این زیر مجموعه ها پرداخته خواهد شد با اعتراف به این که مطالبی که در پی خواهد آمد نه جدید است و نه بی نقص؛ و دیگر آن که نگارنده زبان شناس نیست. این مطالب در واقع حاصل مطالعه و اندیشیدن در زمینه کاربرد روش های گوناگون در جهت دمکراتیک کردن روابط اجتماعی است که در چهارچوب نگرش و برخورد افقی برای حل معضلی بغرنج و تاریخی به هموطنان ارائه می شود.

همچنین ناگفته نمی توان گذاشت که زنان و فعالان پیشکسوت جنبش زنان از آغاز مبارزه، به این وجه از پیکار دمکراتیک، عنایت داشته اند و آثار فراوانی از خود باقی گذاشته اند؛ آثاری که مطالعه آنها در این برهه تاریخی بی شک تحسین ما را در باره روشن اندیشی آن پیشگامان بر می انگیزد. اما مشکلی که آنها در زمانه خود با آن روبرو بودند در واقع بیسوادی گسترده و فقر شدید فرهنگی و تکاملی جامعه بوده است به طوری که گوش شنوایی برای شنیدن این مطالب گرانقدر، باقی نمی گذاشته است.

خوشبختانه زمانه دیگرگون شده و اینک ما و همه مدافعان تغییر، در دوره ای زندگی می کنیم که جامعه در ابعادی فراگیر، خواهان شنیدن این مطالب است. این فرصت طلایی ــ به خصوص از پانزده سال گذشته بدین سو ــ نوید آن می دهد که زمانه ما، زمانه حل بسیاری از مسایلی است که تا کنون در جامعه حل نشده باقی مانده و ظاهراُ جان سختی نشان می دهند.

وجود هزاران کوشنده جنبش زنان در واقع سپاه فرهنگی عظیمی است که گذشتگان از آن محروم بوده اند. وجود این سپاه تازه نفس فرهنگی، نقطه عطف جدیدی در پیکار مسالمت آمیز فرهنگی برای کسب برابری جنسیتی و خشونت زدایی در ساختار زبان و اندیشه است.

به منظور نشان دادن قدرت واقعی جنبش زنان کافی است که نیم نگاهی به دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری و حضور باصلابت و تاثیرگذار ائتلاف «همگرایی جنبش زنان برای طرح مطالبات» شان بیفکنیم. همچنین مشاهده کردیم که کاندیداها (از جمله آقای احمدی نژاد) برای نخستین بار، همراه با همسران خود در مبارزات انتخاباتی ظاهر شدند که این امر، از موقعیت مستحکم زنان و جایگاه پر اهمیت و انکارناپذیر آنان حکایت می کند. کاندیداها از هر طیف و گروه و گرایشی متوجه شده اند که برای به دست آوردن رای زنان، باید به طور جدی سرمایه گذاری و تلاش کنند.

واژه ها و روش بیان مفاهیم

گفته شد که زبان فارسی به خاطر نداشتن مقوله «مؤنث» و «مذکر» بودن تا حدودی نسبت به سایر زبان ها در این زمینه، کار را برای پالایش خود، ساده تر کرده است ولی با این حال پیراستن سخن (نوشتاری و گفتاری) در زبان فارسی و شستن مفاهیم کدر و زنگارهای قرون و اعصار از چهره آن، از اهم وظایف مدافعان استقرار حقوق برابر در ایران است.

در ذیل، مواردی از واژه ها و مفاهیم جنسیت گرا به همراه پیشنهادهایی برای پالایش آنها ارائه می شود:

ــ کاربرد مواد و واژه هایی که بار مثبت اما مردانه دارند. در این مورد می توان با همراه کردن و افزودن معادل هایی که بتواند همان بار مثبت ـ اما وجه زنانه را هم داشته باشند ـ به شنونده ارائه نمود. نظیر : «جوانمرد / جوان زن»، «شیر مرد / شیر زن»، و …

ــ ارتقاء مفهوم واژه هایی که از کلمه زن استفاده کرده اند اما بار منفی القاء می کنند نظیر: « زن صفت »! هرچند می دانیم که جا افتادن چنین فرایندی محتاج آموزش های بلندمدت است.

ــ معادل سازی در مورد واژه هایی نظیر «راد مرد» ، یا «بزرگمرد» که واژه مترداف آن برای وصف زنان در زبان فارسی وجود ندارد.

ــ ارزش دادن به شخصیت واقعی زنان در مواردی نظیر معرفی یک زن، به جای به کار بردن «ایشان خانم آقای فلانی هستند» می توان اسم فامیل خود خانم را به کار برد و گفت «ایشان خانم … هستند». یا در بین گروهی از مردان جامعه هنوز رسم غلطی حاکم است که از واژه ی «مادر بچه ها» در معرفی زن شان استفاده می کنند. در موارد مشابه چه بسا شوهران سنتی، به جای صدا کردن همسرشان به نام خودش، نام پسرشان را به جای نام او به کار می برند!

ــ حذف واژه هایی نظیر «ضعیفه» و نظایر این کلمات که خوشبختانه امروزه کمتر به کار می رود.

به طور خلاصه باید کلیه واژه ها و طرز تلقی و بکارگیری کلمات و صفاتی که بار تحقیر کننده، تبعیض آمیز و جنسیت گرا دارند در نظام نوشتاری و گفتارهای روزمره مان تصحیح و پالایش شوند.

دشنام ها

دشنام و حرف های رکیک ـ به خصوص دشنام های ناموسی ـ شوربختانه از زیر مجموعه های هر زبانی است و فقط مختص به زبان فارسی نیست. به نظر می رسد که زدودن آنها به خاطر طبیعت انسانی، کار ساده ای نیست. زبان فارسی از این نظر سخت به پالایش نیاز دارد و باید در کاهش کمی و همچنین حذف بسیاری از این دشنام ها واقعا کوشید. این مسئله نه فقط به لحاظ دمکراتیک کردن ساختار زبان حائز اهمیت است بلکه از منظر کاهش خشونت و جلوگیری از جرایم نیز بسیار مهم و ضروری است. به خصوص در جامعه ای مثل ایران که دشنام های ناموسی منشاء بسیاری از منازعات و حتا مناقشات منجر به قتل هم می باشد.

در مقایسه زبان انگلیسی / امریکایی با زبان خودمان به راحتی در می یابیم که زبان ما از نظر تعداد دشنام های ناموسی، پُر و پیمان تر از زبان انگلیسی است به عنوان مثال در زبان انگلیسی / امریکایی صرفا یک دشنام برای نسبت دادن فحشا به اقوام یک زن و یا مرد، وجود دارد که ناظر بر هتک حرمت مادر شخص مورد عتاب است. زبان فارسی با خلق معادل های مختلف، گسترش زیادی به این دشنام داده است. به این ترتیب که در زبان فارسی این تنها مادر نیست که مورد هتک و بی مهری قرار می گیرد بلکه دشنام های دیگری هم ساخته شده که خواهر، همسر، دختر و یا حتا عمه و خاله و مادربزرگ طرف را مورد بی احترامی و درشتی قرار می دهد.

در زبان فارسی همچنین دشنام هایی وجود دارد که در آنها مادر و خواهر توأمان مورد عتاب قرار می گیرند. افزون بر این موارد، مسئله تعدد دشنام ها در زبان فارسی نسبت به زبان انگلیسی است. برای نمونه در زبان انگلیسی برای انتساب فحشاء ، صرفاَُ یک کلمه مورد استفاده قرار می گیرد در حالی که در زبان فارسی حداقل سه واژه مختلف در این مورد به کار می رود. با یک حساب سرانگشتی و با یک ریاضی ساده می توان دریافت که در برابر یک دشنام ناموسی در زبان انگلیسی، حدود بیست دشنام در زبان فارسی وجود دارد. این امر لزوم پالودن زبان از این اراجیف تحقیرکننده را به همه ما گوشزد می کند.

علاوه بر مفاهیم ناموسی، نسبت دادن حیوانات به مادران نیز در زبان محاوره ایرانیان بسیار رایج است. مبارزه در این عرصه از مشکل ترین عرصه ها است و جنبش زنان با درنظرگرفتن شرایط سیاسی و اجتماعی ایران می تواند راه حل های نوینی ابداع کند. زیرا ارتقاء سطح اخلاقیات جامعه و کمک به فرهنگ خشونت زدایی، از دیگر راهکارهایی است که حتماَ می تواند در این زمینه یاری رسان باشد.

داستان های عامیانه

داستان های عامیانه فراوانی در مورد تحقیر زنان و تخفیف جایگاه و منزلت آنان در زبان فارسی وجود دارد. برخی از این داستان ها عمومی است و برخی جنبه منطقه ای دارد. کوشش در جهت منزوی کردن آنها از طرق مختلف نظیر خواهش از کسانی که آنها را از حفظ دارند در جهت بازگو نکردن شان، یا عکس العمل نشان دادن در هنگام بازگویی این داستان ها، و نوشتن مقالات و گزارش هایی در زمینه مسکوت گذاشتن این داستان ها، و … در مجموع می تواند در طول یک یا دو نسل، این داستان های تحقیرکننده را از عرصه عمومی جامعه، براند.

ضرب المثل ها

ضرب المثل ها، تکیه کلام ها، و جملات قصار عامیانه در هر زمانی بخش مهمی از زبان مردم یک جامعه را تشکیل می دهند. پاره ای از مطالعات و پژوهش ها نشان می دهند که این ضرب المثل ها مبنای تصمیم گیری انسانها در شرایط مشخصی می باشند که نشان دهنده توان این ضرب المثل ها در جامعه است. بسیاری از این ضرب المثل ها میراثی است که از گذشته های دور و روابط احتماعی متفاوت به ما رسیده اند که به شدت می توانند بار ضد زن و ضد دمکراتیک داشته باشند. کوشش در جهت منزوی کردن این ضرب المثل ها از گفتار مردم می تواند نقش بسزایی در ریشه کنی فرهنگ کهن زن ستیز داشته باشد.

ضرب المثل هایی که از جهت منفی با مسائل زنان رابطه برقرار می کنند را می توان به دو گروه تقسیم کرد: گروه اول ضرب المثل هایی هستند که مستقیما از آنها مفهوم ضد زن به ذهن شنونده متبادر نمی شود ولی منشاء ضد زنانه دارند. گروه دوم ضرب المثل هایی هستند که به طور مستقیم بار ضد زن و تحقیر نیمی از جامعه را القاء می کنند.

از رایج ترین ضرب المثل های گروه اول، ضرب المثل « افتادن طشت رسوایی از بام است» این ضرب المثل به کرات در نوشته های کنونی زبان فارسی ـ حتا از سوی فعالان جنبش زنان بدون توجه به منشاء آن ـ به کار می رود. تا آنجایی که نگارنده در مورد منشاء این ضرب المثل می داند این است که در گذشته، زنان در روزهای قاعدگی، پارچه هایی که برای نظافت به کار می بردند در طشتی در بالای بام قرار می دادند و اگر این طشت به پایین می افتاد می گفتند «طشت رسوایی افتاده است.»!

در گروه دوم ، ضرب المثل های فراوانی وجود دارد که به تعدادی از آنها در زیر اشاره می شود:

ـ بکوشید تا جامه زنان نپوشید ـ این کار یا این عمل «پسر بزاییست» که مراد اهمیت دادن به فرزندان پسر است - لچک زنها به سرم اگر این کار را نکنم. - سالم باشه، پسر باشه. مراد اهمیت دادن به فرزاندان پسر است. - خواب زن چپه - با زنان مشورت نکنید. - زن یک دنده اش کم است - او مرد بزرگی است تنها عیب اش این است که زن است. - آن زن تنها مرد آن خانواده است - زن و اژدها هر دو در خاک نه - زنی که جهاز نداره این همه ناز نداره. این ضرب المثل فارسی نه تنها توهینی به زنان است بلکه توهینی به فرودستان جامعه نیز هست. - مکر زن، گریه است - حیلت النساء به کار افتاد.

با کنکاش بیشتر می توان تعداد دیگری از این ضرب المثل ها و تکیه کلام ها را یافت و در جهت پالایش زبان از وجود مخرب آنها، قدم برداشت.

متن ها و مطالب مذهبی

پالودن زبان فارسی در این حیطه، با توجه به شرایط کنونی ، سخت نیازمند راه حلهای ابداعی، مداراگر و مدنی است. خوشبختانه از آنجا که تلاش مدنی و بی خشونت، از اصول اساسی جنبش زنان است می توان امید داشت که حرکت در این حیطه نیز به دور از جار و جنجال های سیاسی/ تبلیغاتی ، به درستی پیش رود. حجم این مطالب و زبان بعضاَ گزنده برخی از روحانیون و متولیان این حیطه و همچنین نفوذ تاریخی شان، آن را به حوزه ای تبدیل کرده که به شدت باید مورد توجه قرار گیرد. خوشبختانه شرایط کنونی و تکامل یافته جامعه ایران باعث شده که بسیاری از روحانیون و متولیان مطرح این عرصه، به طور طبیعی از این مطالب دوری گزینند. اما در مواردی بعضی از واعظان و روحانیون غیر مطرح از طرح این مباحث ابایی ندارند.

از جانب دیگر در طول سی/ چهل سال گذشته ابداعاتی از سوی برخی از مراجع در مورد تجدیدنظر در مطالب رساله های عملیه انجام گرفته است. کار فرهنگی حنبش زنان به خصوص زنان آگاه مذهبی که قطعاَ مخالف این مطلب هستند با مدیریت حوزه ها، می تواند در این عرصه راهگشا باشد. همان طور که گفته شد به خاطر شرایط خاص جامعه، روش های برخورد و اصلاح این مسئله و یافتن راه حلهای مناسب باید از درون کشور و به صورت کاملا مسالمت آمیز صورت گیرد.

در خاتمه به منظور بزرگ نمایی ضرورت مبارزه فرهنگی جنبش زنان به عنوان جنبشی که دیدگاه استراتژیک به حل مسئله زنان و خشونت زدایی از کل روابط اجتماعی ما را در دستور کار دارد یادآوری مطلبی ضروری است و آن این که: استقرار یک جامعه بهتر و دمکراتیک، فرایندی طولانی مدت است که به ناگزیر در عرض چند نسل صورت می گیرد. تشکیل چنین جامعه ای بدون تربیت آنهایی که از زمان کودکی با فرهنگی دمکراتیک تربیت شده باشند عملا امکان پذیر نیست حتا اگر در سطح سیاسی، آن جامعه از قوانین متعارف و مترقی هم برخوردار باشد. توجه به این حقیقت که ناشی از تجربه طولانی م

سال‌ها پیش ، در ایران ، در دوره‌ی تحصیلی راهنمایی، من ریز نقش بودم و جثه‌ی کوچکی داشتم ،البته این مسئله مرا از شنیدن متلک‌های تهوع آور معاف نمی‌کرد. اما روزی با یکی از همکلاسی‌هایم که دختر درشت جثه‌ای بود در راه خانه بودیم. این دوست سینه‌های نسبتاً بزرگی داشت و هنگام راه رفتن، لرزشی در سینه‌هایش ایجاد می‌شد.
دو مرد که هم سن پدر ما بودند از کنار ما رد شدند و گفتند : این‌قدر نلرزون ، عرش خدا می‌لرزه.
من از شنیدن این حرف خیلی برآشفته شدم و به دوستم نگاه کردم ، او بیشتر قوز کرد و بدنش را جمع کرد و گفت که حرفی مثل این را زیاد می‌شنود. من آن‌روز دلیل راه رفتن عجیب و لباس گشاد و بی قواره و قوز کردن‌اش را هنگام راه رفتن فهمیدم.
در آن زمان روپوش ما سارافون سرمه‌ای بود با بلوز یقه مردانه‌ی آبی آسمانی در زیر سارافون .هم‌چنین دلیل قوز کردن بسیاری دیگر از هم کلاسی‌هایم را فهمیدم.
آن‌ها با قوزکردن سعی در پنهان داشتن سینه‌های رشد یافته یا رو به رشد خود را داشتند و به این ترتیب تلاش می کردند از شر حرف‌های زشت و ناپسند در امان بمانند. واقعیت این بود که این حرف‌ها آن‌قدر زیاد بود که بسیاری از دخترها فکر می‌کردند خود عیب و ایراد بزرگی دارند.
و راستی مگر آقای صدیقی حرفی غیر از این زد؟
در خیلی از جک‌ها و اکسیون‌هایی که به شوخی و یا جدی

مقاله‌ی شادی صدر چيزی در حد همان زلزله‌ای بود که آقای صديقی حرفش را مي‌زد. اين زلزله اما نه با برهنگی زن که با کلام زن به وجود آمد.
بحث من در دفاع از مقاله نیست. این مقاله چيزی است که او نوشته و از آن‌جا که خود او حقوق‌دان و وکيل است ، به وکيل و وصی نيازی ندارد. من نيز قصد ندارم چنين وظيفه‌ای را به عهده بگيرم.
واقعيت اين است که شيوه‌ی برخورد شادی صدر در اين مقاله برايم قدری ناآشنا و دور از انتظار هم هست. چنين عمومی کردن را من به شخصه تاييد نمي‌کنم ، اما از طرف ديگر نويسنده بايد پای نوشته‌اش بايستد – که او خود چنین نیزکرده است – و نه من. و جدای لحن تند و قدری احساساتی نوشته، حرف اصلی شادی همان چیزی است که من هم در نوشته‌های قبلی‌ام در موضوع آزار جنسی و تعریف و تمجید، به آن پرداخته بودم و مسلماً زنان دیگری هم در «وبلاگشهر» و یا سایت‌های دیگر، بارها و به زبان‌های مختلف به آن پرداخته‌اند.
مسئله درد مشترک زن بودن است، و همواره به عنوان ابژه‌ی جنسی قلمداد شدن و بیان این درد. نه از جای‌گاه قربانی ، بلکه از جای‌گاه معترض!
واقعیت این است که حرف آقای صدیقی حرف تازه‌ای نیست.

نیمی از جمعیت ایران به‌طور روزانه تحت آزار قرار می‌گیرند، و نیمی دیگر، درباره‌ی این مسئله یا اکتیو عمل می‌کنند و مستقیما در آزار شرکت دارند، یا پاسیو عمل کرده و با سکوت و آن سوی نگریستن برای خود دردسر نمی‌خرند
سال‌ها پیش ، در ایران ، در دوره‌ی تحصیلی راهنمایی، من ریز نقش بودم و جثه‌ی کوچکی داشتم ،البته این مسئله مرا از شنیدن متلک‌های تهوع آور معاف نمی‌کرد. اما روزی با یکی از همکلاسی‌هایم که دختر درشت جثه‌ای بود در راه خانه بودیم. این دوست سینه‌های نسبتاً بزرگی داشت و هنگام راه رفتن، لرزشی در سینه‌هایش ایجاد می‌شد.
دو مرد که هم سن پدر ما بودند از کنار ما رد شدند و گفتند : این‌قدر نلرزون ، عرش خدا می‌لرزه.
من از شنیدن این حرف خیلی برآشفته شدم و به دوستم نگاه کردم ، او بیشتر قوز کرد و بدنش را جمع کرد و گفت که حرفی مثل این را زیاد می‌شنود. من آن‌روز دلیل راه رفتن عجیب و لباس گشاد و بی قواره و قوز کردن‌اش را هنگام راه رفتن فهمیدم.
در آن زمان روپوش ما سارافون سرمه‌ای بود با بلوز یقه مردانه‌ی آبی آسمانی در زیر سارافون .هم‌چنین دلیل قوز کردن بسیاری دیگر از هم کلاسی‌هایم را فهمیدم.
آن‌ها با قوزکردن سعی در پنهان داشتن سینه‌های رشد یافته یا رو به رشد خود را داشتند و به این ترتیب تلاش می کردند از شر حرف‌های زشت و ناپسند در امان بمانند. واقعیت این بود که این حرف‌ها آن‌قدر زیاد بود که بسیاری از دخترها فکر می‌کردند خود عیب و ایراد بزرگی دارند.
و راستی مگر آقای صدیقی حرفی غیر از این زد؟
در خیلی از جک‌ها و اکسیون‌هایی که به شوخی و یا جدی مطرح شده ، زنان غیر ایرانی اعلام کرده‌اند که با لخت شدن مایلند ثابت کنند که زلزله‌ای به وجود نخواهد آمد ، و آیت الله صدیقی در آن صورت باید بیان کند که دلایل حرفش چیست.
چیزی که شادی صدر مطرح می‌کند این است که این همان است که سال‌هاست به انحاء مختلف داریم می‌شنویم ، راستی مگر با لرزیدن سینه ی دختری ، عرش خدا می‌لرزد ؟ و چرا نباید به این چرندیات اعتراض کرد ؟
شادی صدر مسئله را عمومی کرد ، آری.و با این کار آب در لانه‌ی مورچگان ریخت ، آری. من این طرز برخوردش را نمی‌پسندم ، ولی آیا با این کار پای این بحث را به هر جایی ، به هر محفلی ، به هر خانه‌ای باز نکرد؟
اگر شادی صدر مقاله‌ای می‌نوشت و فقط با آقای صدیقی و چرندیاتش در نماز جمعه برخورد می‌کرد، مسلماً مورد تجلیل همه قرار می‌گرفت و این طور هم مورد خشونت و شماتت قرار نمی‌گرفت. اما حق دخترکی که برای شنیدن متلک‌ها ، سینه‌هایش را با قوز کمر پنهان می‌کند در این میانه چه می‌شد ؟
در میان برخورد‌ها ، البته برخوردهای منطقی و اصولی هم وجود دارد. نوشته‌ی مذکور توسط چندین و چند نفر نقد شده که برخی از آن‌ نقد‌‌ها ساختاری است و ضمن محکوم کردن آزار جنسی زنان در جامعه ، و ضمن برخورد شدید با آن، به مسئله‌ی عمومی نگری صدر پرداخته‌اند و نظرات بسیار شایسته‌ای هم داده‌اند.
ولی اگر نوشته فقط به حرف صدیقی ـ و نه برخوردهای مردانه ـ می‌پرداخت ، آیا همین نقد‌های خوب را هم در دست داشتیم؟ آیا دوستان ما زحمت این نوشتن‌ها را هم به خود می‌دادند و به این مسئله‌ی ” جزئی ” و ” سطحی ” اجتماعی ما که نیمی از جمعیت ایران را آزار می‌دهد می‌پرداختند ؟
چيزی که من را متعجب کرده است، نوع اظهار نظرهایی است که دربرخورد با شادی صدر، نویسنده مقاله مذکور،گفته و نوشته شده است.
شادی صدر که تا چند روز پیش یکی از زنان شجاع و جسور و فعال جنبش زنان محسوب می‌شد و همه با احترام از او یاد می‌کردند ، یک باره پس از نوشتن یک مقاله از منظر گروهی وجههای متفاوت یافت.
شخصی مي‌نويسد : ما در چه زمانی خانم صدر را علم‌دار دفاع از حقوق زنان کردیم خودمان خبر نداشتیم؟!!
ديگری شادی صدر را آيت الله می‌نامد و کاريکاتورش را – در حالی که سينه‌ها برجسته نشان داده شده اند -نقاشی مي‌کند.
سومی فغان از فمينيست دو آتشه بر مي‌دارد (سنگک دو آتشه ديده‌ايد ، همان ، منتها بدون خشخاش )ـ
و چهارمی او را به باد فحش مي‌کشد.
حرف اصلی در این نوع برخوردها چيست ؟
تا آن‌جايی که رو به‌ روی دولت ايستاده ای احترامت واجب است و قدمت روی چشم ما ، ولی پايت را از گلیمت دراز تر نکن و روبروی ما نايست !!
و واقعیت هم این بود که شادی صدر تا وقتی که مقاله‌ای علیه حکومت بنویسد ، سمپاتی هم‌گان را دارد ، اما آن‌جا که قلمش را به سوی خودمان می‌گرداند و نظرات و رفتارهای خودمان را زیر سوال می‌برد ، لیستی از صفت‌های بد را باید یدک بکشد.

شادی صدر مسئله را عمومی کرد ، آری.و با این کار آب در لانه‌ی مورچگان ریخت ، آری. من این طرز برخوردش را نمی‌پسندم ، ولی آیا با این کار پای این بحث را به هر جایی ، به هر محفلی ، به هر خانه‌ای باز نکرد؟
بیاییم و ببینیم صورت مسئله چیست ؟
نیمی از جمعیت ایران ـ زنان ـ به طور روزانه تحت آزار قرار می‌گیرند ، و نیمی دیگر ـ مردان ـ ، در باره‌‌‌ی این مسئله یا فعال هستند و مستقیماً در آزار شرکت دارند ، یا غیر فعال عمل می‌کنند و با سکوت وبه آن سوی نگریستن، برای خودشان دردسر نمی‌خرند.
زنی ـ گیرم با لحنی احساسی و تند ـ این مسئله را زیر سوال می‌برد ، برجسته می‌کند و حتی با برخوردهای لمپن مابانه‌ی پیش نماز تهران، دست به مقایسه می‌زند و می‌گوید که هر دوی این برخوردها، از یک جا ناشی می‌شود و روی سخن و تمسخر ما نباید فقط به خاطر مخالفت با دولت جمهوری اسلامی با نماینده‌ی او باشد ، بل‌که باید تمام این رفتارهای زن ستیزانه را در تمام مردم مورد نکوهش قرار دهیم.
اما دوستان به جای فکر کردن و راه حل پیشنهاد کردن در مورد موضوع ، منتقد را زیر سوال می‌برند و او را به نام‌های مختلف می‌خوانند و کل ماجرایی که او رویش دست گذاشته شده،یعنی آزار جنسی زنان اصولا ً فراموش می‌شود.
برخوردها بیشتر به آن شبیه است که چند نفر از یک خیابان رد بشوند و شاهد این باشند که یکی دیگری را کتک می‌زند و به جای اینکه جلوی کتک زدن را بگیرند ، و کتک زننده را مورد مواخذه قرار دهند ، بر سر کسی که کتک می‌خورد فریاد می‌زنند که : آهای ، چرا این‌قدر داد میزنی ؟ سرم رفت…
بیاییم و منصف باشیم ، زنان همیشه شهروندان درجه دوی اجتماع ما بوده اند و روا داری ای که در مورد ظلم به زنان صورت گرفته است ، بسیار غم انگیز است.
به یک مثال کوچک توجه کنیم؛ دولت جمهوری اسلامی هرگز نتوانست حق مردان را در پوشیدن بلوز آستین کوتاه سلب کند. احتمال دارد که گه گاه ، کسی را آزار داده‌‌اند. ولی بلوز آستین کوتاه از جامعه حذف نشد. مردان این مسئله را قبول نکردند. هر چند که سعی شد ولی به جایی نرسید.
در حالی که به سادگی همین دولت توانست پوشش اجباری را به زنان تحمیل کند. چرا ؟ روسری ، مانتو ، و حتی چادر در ادارات.
اگر این مسئله حمایت اکثریت مردان جامعه‌ی ما را به دنبال نمی‌داشت ، آیا فکر نمی‌کنید درحد همان بلوز‌های آستین کوتاه مردانه باقی می‌ماند و همه گیر نمی‌شد ؟
شنا کردن مردان در دریا هرگز منحصر به جای مشخصی نشد. تمام دریا همیشه مردانه بوده و قسمت بسیار کوچکی از آن به زنان تعلق گرفته.
حق طلاق ، حق حضانت ، حق کار ، حق سفر ، حق گرفتن یک اتاق در مسافر خانه برای زنی مسافر و تنها….سلب حقوق اجتماعی از زنان بدون حمایت تعداد کثیری از مردان ـ و شاید اکثریت مردان ـ ممکن نبود..
هیچ دولتی نمی‌توانست نیمی از مردم را بدون داشتن حمایت تعداد قابل توجهی از نیمه‌ی دیگر در بند کند.
به نظر من شادی صدر برای همین به انتقاد از صدیقی اکتفا نکرد.
امروز جایی ایستاده‌ایم که باید به خود نگاه کنیم و ببینیم نقش ما در آن‌چه بر ما رفته است چه بوده. و باور کنید که نقش کمی نداشته‌ایم.

خانم رستمی، فیلم جان باختن ندا را چگونه دیدید. ممکن است بگویید از این فیلم و….
با آقای پناهی بارها حرف زده بودم که ندا لحظات آخر چه گفت و چه اتفاقی افتاد اما جرات نمیکردم فیلم را ببینم. آقای پناهی می گفت “از تظاهرات خارج شده بودیم و به سمت ماشین می رفتیم که سوار شده و به منزل برگردیم که یکهو صدای تیر آمد. ندا باورش نشد که گلوله به او خورده؛ خم شد؛ نگاه کرد و فهمید چه اتفاقی افتاده و افتاد. فقط گفت : آقای پناهی من سوختم”. اینها را بارها از آقای پناهی می پرسیدم و او می گفت اما تا 8 ماه فیلم را ندیده بودم. جرات نگاه کردنش را نداشتم. تا اینکه یک روز که تنها بودم جرات کردم و نگاه کردم. حالم خیلی بد شد؛ قابل توصیف نیست. آن چشم های باز ندا مرا دیوانه کرد. وقتی کسی می میرد چشم هایش بسته می شود اما چشم های ندای من باز ماند و من مطمئن ام که تا به هدف و خواسته اش نرسد بسته نمی شود. همان یکبار فیلم را کامل دیدم؛ دیگر نتوانسته ام کامل ببینم بااینکه در ماهواره ها و اینترنت و همه جا است اما سعی می کنم نبینم. مدام چشم های باز ندا و خونی که بالا آورد و جان دادن و آخرین حرفش “سوختم” با من است. همه جا و همیشه و به شدت مرا آزار می دهد. از درون ویرانم می کند. چشم های ندا خیلی اذیتم می کند. این چشم ها دنبال چرای زندگی خودش و چرای کشته شدنش می گشت و …
 
گفتید که چشم های ندا تا به هدف و خواسته اش نرسد بسته نمی شود. هدف و خواسته ندا چه بود؟
ندا دنبال آزادی بود. او به عنوان یک زن، دنبال آزادی های اجتماعی و زندگی انسانی بود. همیشه می گفت: “زن و مرد هیچ تفاوتی با هم ندارند برابر هستند اما چرا در ایران حقوق زن و مرد یکی نیست. چه فرقی بین زن و مرد است؟ چرا چون زن هستم باید حجاب اجباری داشته باشم و در قانون حق من ضایع شود”. ندا دانشجوی دانشکده الهیات و معارف واحد تهران شمال بود. در این دانشگاه، چادر اجباری بود و ندا نمی توانست بپذیرد و مدام می گفت در محیطی که همه زن هستند چرا باید چادر سر کنم. او سه ترم بیشتر نخواند و انصراف داد. می گفت چرا وقتی بیرون می روم باید نگران باشم که به نوع پوشش من گیر ندهند و چرا مهمانی که می روم باید استرس داشته باشم که یکباره نریزند و نگیرند و….
برای ندا در اصل برابری زن و مرد، دغدغه بود. او آزادی می خواست. بعد از انتخابات هم به هموطنانش پیوست که دنبال رای و حق خود بودند. او نیز دنبال حق خود بود و اعتراض داشت، با اینکه نتوانسته بود رای بدهد.
 
ندا چرا رای نداد؟ آیا آنطور که گفته شده جزو تحریمی ها بود؟
نه. ندا دنبال آزادی و تغییر بود. من شمال بودم که رای دادم و روز بعد از انتخابات برگشتم. ندا آن روز عصبانی بود. زنگ زد و گفت چند حوزه برای رای دادن رفته اما نتوانسته رای بدهد. بعد توضیح داد که در این حوزه ها نماینده آقای موسوی حضور نداشت. وقتی ندا پی گیر می شود و می گوید که میخواهم نماینده آقای موسوی را ببینم می گویند که نماینده احمدی نژاد اینجا است و بیا رای بده و او عصبانی می شود که چطور ممکن است در حوزه ای نماینده سایر کاندیداها نباشند و فقط احمدی نژاد باشد. برای همین رای نداده بود.
 
به غیر از 30 خرداد، به همراه ندا در تجمعات حضور داشتید؟ هرگز تصور چنین اتفاقی را می کردید؟
جو قبل از انتخابات، جو بسیار قشنگی بود. هر گز به عمرم چنین شور و حالی ندیده بودم. با اینکه در راهپیمایی های انقلاب 57 هم همیشه من و خانواده ام حضور داشتیم اما هرگز چنین چیزی ندیده بودیم و به هیچ عنوان تصور چنین اتفاقاتی را نمی کردیم. در راهپیمایی های 57 خانواده من در شمال و ما هم در شهر ری همیشه در صف اول بودیم، اما دریغ از یک خراش کوچک. هیچ جای دنیا هم یک زن را مستقیم با تیر نمی زنند. از هلال احمر یک گروهی آمده بودند برای همدردی که من به خانه راهشان ندادم و گفتم که در هیچ جای دنیا چنین کاری نمی کنند حداقل به زانو می زنند؛ قلب و سینه را نشانه نمی گیرند.
 
شما شکایت کرده اید و خواهان معرفی و محاکمه قاتل ندا شده اید. این شکایت در چه مرحله ای است؟
شکایت کردم؛ می خواهم قاتل ندا را معرفی کنند تا توی چشم هایش نگاه کنم و بپرسم چرا زدی؟ چه جوری زدی؟ چه حسی داری و چی نصیبت شد؟اما شکایتم به هیچ نتیجه ای نرسیده و هیچ جوابی نمی دهند. من هم شهروند این مملکت هستم. حق قانونی من است که بدانم چه کسی ندا را کشته و چه کسی دستور داده. فقط یک پرونده تشکیل شده که گواهی پزشکی قانونی هم درون آن است که علت فوت را اصابت گلوله ذکر کرده اند، اما هیچ رسیدگی نشده است.
 
گویا به شما هم گفته بودند که دیه بگیرید و رضایت بدهید درست است؟
جرات نکردند مستقیم چنین حرفی به من بزنند.من قبلا اعلام کرده بودم که نه دیه می خواهم و نه قاتل را قصاص می کنم. فقط به من بگویید کی زد و کی دستور داد. می خواهم چشم در چشمان آنها نگاه کنم و بپرسم چرا؟ یک بار آقای شهریاری، قاضی دادسرای جنایی به من گفت که برخی خانواده ها دیه گرفته اند. گفتم من دیه نمی خواهم. گفت دیه از بیت المال است و من هم گفتم که من حرام می دانم و اجازه نمی دهم یک ریال از این دیه به خانه ام بیاید.اما یک مساله را باید توضیح بدهم. سعی می کنند وانمود کنند ما دیه گرفته ایم یا سایر خانواده ها دیه گرفته اند. در حالیکه این دروغ است. غیر از یک خانواده، نه ما و نه سایر خانواده ها دیه نگرفته ایم و حاضر به چنین کاری هم نیستیم. من تا زنده هستم شکایتم را پی گیری خواهم کرد. هرگز عقب نشینی نمی کنم و هر کجا که لازم باشد می روم. اگر در ایران به نتیجه نرسم میروم سازمان ملل باید بیایند جواب بدهند. یک روز گفتند صهیونیست ها بودند یک روز گفتند منافقان بودند یک روز رفتند جلوی سفارت انگلیس و آرش حجازی را قاتل اعلام کردند. هر روز یک حرفی می زنند و حرف های قبلی خود را نقض می کنند. اما باید بیاورند و به من نشان دهند و بگویند قاتل ندا این است، دستور دهنده این است و…. یک روز باید به من بگویند قاتل ندا کی بود. قبری که برای ندا گرفتیم دو طبقه است. گاهی می گویم من باید الان آنجا در آن قبر در کنار بچه ام باشم اما من هستم و می مانم تا قاتل بچه ام را پیدا کنم. آخر مگر بچه های ما چی می خواستند؟ جز حق قانونی خود چه می خواستند. من وقتی به ندا می گفتم نرو؛ می گفت مگر خودت 57 نمی رفتی توی خیابان؟ حالا نوبت ماست برای آزادی این مملکت برویم و برای حقوق خودمان. خب آیا جواب این گلوله است؟ بگویند با لباس های بچه من چه کردند؟
 
لباس های ندا را به شما بازنگرداندند؟
اوایل شوکه بودیم اما دو هفته بعد از این قضیه رفتم بیمارستان شریعتی، دنبال لباس های ندا. گفتند اینجا نیست. گفتم مگر چنین چیزی امکان دارد؟ حداقل کتانی خونین و شلوارش را بدهید که در نهایت گفتند لباس های ندا منهدم شده و گویا سوزانده اند… من به شدت منقلب شدم؛ یاد روز اول بیمارستان افتادم و پسر جوانی که شال خونی ندا را با خود برد. من خواهش می کنم از او، هر کسی که هست شال ندای مرا به من بدهد. این شال بوی ندا را می دهد. غیر از فیلم ها و عکس های  شهادت ندا، تنها یادگاری بچه ام است. این شال را به من بدهید تا با بوی بچه ام جان تازه ای بگیرم.
 
می خواهم برگردم به عقب و به روز 30 خرداد. خانم رستمی آن روز چه اتفاقی افتاد؟
من روز 25 خرداد با ندا و آقای پناهی رفتم تظاهرات و در یکی از کوچه های گاندی، لباس شخصی ها با موتور، دنبال ما افتادند. با ماشین برگشتیم اما ندا خیلی به هم ریخته بود و چون 25 خرداد چند نفر را شهید کرده بودند خیلی روی ندا تاثیر گذاشته بود. 180 درجه تغییر کرده بود. جمعه شب یعنی شب قبل از شهادت، یکباره از خواب پرید و گفت خواب خیلی بدی دیدم. گفت: “خواب دیدم تا صبح در میدان جنگ هستم و دارم می جنگم”. روز شنبه ساعت که نزدیک 3 شد لباس پوشید که برود خواهش کردم که نرو و گفتم که حکم تیر داده اند اما گفت: “من با جوان های دیگر چه فرقی دارم آنها هم همه پدر و مادر دارند”. گفتم که من به دلیل جراحی که قبل تر کرده ام نمی توانم بدوم تو هم نرو. اما جواب داد: “اگر برای تو اتفاقی بیفتد من نمی توانم تحمل کنم اما شاید تو تحمل مرگ مرا داشته باشی”. ازمحمد و هدی (برادر و خواهر ندا) و دوستان ندا خواستم منصرفش کنند. اما هر چه گفتیم امروز خیلی اوضاع خطرناک است قبول نکرد و رفت در حالیکه نمی دانست چنین اتفاقی می افتد؛ هر گز تصور هم نمی کردیم. با توجه به خوابی که دیده بود نگران بودم. زنگ زدم به موبایلش و گفت که به حدی نیرو آورده اند که آدم وحشت می کند. پرسیدم چکار می کنند؟ پاسخ داد:” فکر کردی ناز و نوازش می کنند؟” دوباره زنگ زدم گفت: “گاز اشک آور زده اند و در آزمایشگاهی هستیم. سیگار روشن کرده ایم اما چشم هایمان به شدت می سوزد”.
 
چگونه از کشته شدن ندا مطلع شدید؟
بار آخری که با او صحبت کردم از موبایل آقای پناهی زنگ زده بود. گفت که دارند به سمت ماشین می روند تا برگردند به منزل اما دقیقه یک ربع بعد آقای پناهی زنگ زد و گفت که پای ندا تیر خورده و بیایید بیمارستان شریعتی و من هم به هدی زنگ زدم و راه افتادم. یکی از همسایه ها هم با من آمد. توی راه بیمارستان، بیرون را نگاه می کردم. انگار میدان جنگ بود. رسیدیم بیمارستان. دیدم محمد عین مجسمه شده و هدی گریه می کند. تعداد زخمی ها و شهدا زیاد بود.فقط یادم است که پسر جوانی، شال خونی ندا را در دست داشت. نفهمیدم کی رفت و شال را با خود برد. دنبال ندا بودم. آقای پناهی از بالا تا پایین لباسش، خونی بود. گفت که کتف ندا گلوله خورده. گفتم : من بچه نیستم که؛بگویید چه بلایی سر ندای من آمده. که آقای پناهی زد زیر گریه. من دیوانه شده بودم. داد می زدم و فحش می دادم به خدا فحش می دادم. می گفتم خدایا به تو فحش بدهم نه به مسئولین، چون تو کاری به بنده ات نداری. دویدم سمت اورژانس و آقای علیزاده، از حراست بیمارستان آمد و گفت شما مادر هستی هر چه می خواهی بگو. گفتم می خواهم ندا را ببینم. گفت در حال جراحی هستند تا گلوله را در بیاورند. فکر می کردم ندا زخمی شده. اصلا تصور کشته شدنش را نمی کردم. دیدم که شوهر هدی زنگ زد و برادران او هم آمدند. به ذهنم خطور نمی کرد که اینها برای چی می آیند اما رنگ رضا (شوهر هدی) عین مرده ها شده بود.در حیاط بیمارستان هم گاز اشک آور زده بودند و ما در سالن بودیم که دقایقی او را بردند و بعد که آمد به هدی گفت مادرت را ببر خانه و وقتی پرسیدم آرام گفت متاسفم. نفهمیدم چی شد عین دیوانه ها فقط جیغ می زدم و می گفتم: “ندای منو کشتن” و….
 
پیکر ندا را یک روز پس از کشته شدنش به خاک سپردید. مشکلی بابت تحویل پیکر ندا و تشییع او پیش نیامد؟
حراست بیمارستان خیلی همکاری کرد. گویا دیده بودند که فیلم شهادت ندا روی اینترنت رفته. ساعت سه صبح از حراست بیمارستان شریعتی به شوهر هدی زنگ زدند و گفتند که جسد را به پزشکی قانونی کهریزک برده اند. بعد شنیدیم که برای تحویل  پیکر ندا پول گلوله می خواهند. پدر ندا  و شوهر هدی با دوستان و پسر عموی ندا رفتند و با خود پول هم بردند. ساعت یک و نیم ظهر بود که زنگ زدند و گفتند مشکلی نیست و پول نگرفته اند و جسد را داده اند. تشییع کردیم و به خاک سپردیم و رفتیم منزل هدی و در آنجا مراسم گرفتیم.
 
وقتی پیکر ندا را  تحویل گرفتید در چه وضعیتی بود آیا او را کالبد شکافی کرده بودند؟
بالای سینه سمت راست گلوله خورده بود و به اندازه چند سانت جای بخیه بود اما قسمت پشت او سالم بود یعنی گلوله خروجی نداشت و در جراحی آن را درآورده بودند. تا جایی که ما دیدیم کالبد شکافی نشده بود.
 
برای برگزاری مراسم ختم و هفت و چهلم ندا مشلات زیادی ایجاد شد.ممکن است در این زمینه توضیح دهید؟
روزی که ندا را خاک کردیم چند ماشین گارد ویژه همراه با تعدادی موتور سوار در کوچه ما دور می زدند و مدام عکس و فیلم می گرفتند. در اصل ما هیچ مراسمی نگرفتیم و فقط در خانه بودیم. در اصل مستقیم به ما چیزی نگفته بودند اما مساجد را از برگزاری مراسم برای شهدا ممنوع کرده بودند و ما به دو مسجد مراجعه کردیم که گفتند وزارت اطلاعات دستور داده و نمی توانیم. مثلا برای مراسم روز سوم به مسجد نیلوفر رفتیم که استعلام کردند و گفتند به شما مسجد نمی دهیم. بعد به مسجد امام جعفر صادق در حوالی شریعتی رفتیم که مسجد قبول کرد اما ساعت  12 دیدیم که اعلامیه ندا رفته روی اینترنت.می دانستیم که جمعیت زیادی خواهد آمد و من به خاطر حفظ جان مردم کنسل کردم. برای مراسم هفت هم در خانه بودیم و فقط سر خاک رفتیم.
 
 مراسم چهلم ندا، یادم است که به تنهایی در پارکی نشستید و شمع روشن کردید در حالیکه میر حسین موسوی و مردم زیادی بر مزار ندا رفته بودند و شما نیز از قبل اعلام کرده بودید مراسم چهلم را بر مزار ندا برگزار خواهید کرد.
برای چهلم، از پلیس امنیت آمدند و گفتند مراسم نگیرید. من گفتم من چه به بهشت زهرا بروم و چه نروم، مردم خواهند رفت و مردم منتظر من نمی مانند. گفتند شما نروید. من هم گفتم باشد فقط به خاطر مردم نمی روم. بعد شنیدم که در بهشت زهرا در گیری شده است. نمی توانستم تحمل کنم منزل ما در تهران پارس است و من رفتم پارکی در پاسداران که نزدیک منزل هدی بود شمع روشن کردم و شروع کردم به گریه و روز بعد سرخاک ندا رفتم.
 
و بعد هم رفتید جایی که ندا کشته شده بود.
بله رفتم و آنجا هم شمع روشن کردم. مردم هم آمدند اما از پلیس امنیت آمدند و مانع شدند. اجازه ندادند بنشینیم و همه را متفرق کردند و از ما هم خواستند که محل را ترک کنیم. اما من هر چند وقت یکبار می روم دولا می شوم و جایی که ندا افتاد را می بوسم. شمع روشن می کنم و گل می گذارم. موقع شهادت ندا، فردی دست خود را به خون ندا زده و به دیوار زده بود. می رفتم خون دخترم را می دیدم آخرین یادگاری او را که اکنون اسپری قرمز زده اند و خون ندایم هم دیگر نیست. سال تحویل هم رفتم اما به خاطر مردم کمتر می روم چون مردم می آیند و با من می نشینند و ماموران می آیند و درگیری می شود و من دوست ندارم به خاطر ندا مشکلی برای کسی پیش بیاید و کسی زندان برود. برای همین بعضی شب ها ساعت 12 می روم و….
 
شب جمعه آخر سال هم از حضور مردم بر مزار ندا جلوگیری کردند درست است؟
آن روز خیلی نیرو ریخته بودند. البته همیشه اینکار را می کنند و نیروهایشان مدام آنجا هستند. نیروها فقط حضور داشتند اما روز بعد سر خاک ندا رفته و پارچه ای مشکی بر سنگ قبر او انداخته و نگذاشته بودند مردم بر مزار ندا بروند و بنشینند. به مردم گفته بودند مگر ندا امامزاده است که مدام می آیید و….
 
در این مدت چند بار نیز به سنگ قبر ندا آسیب رسانده اند و حتی گفته شده به صورت تصویرندا در سنگ قبرش شلیک کرده اند؛ تا چه اندازه این شایعات صحت دارد؟
بهشت زهرا سنگ قبر های کوچکی دارد و ما هنوز سنگ قبر اصلی ندا را نگذاشته بودیم. سه ماه از شهادت ندا می گذشت که یکی از دوستان تماس گرفته و به خواهر من گفته بود که برخی سنگ قبرها را شکسته اند و مادر ندا فعلا بهشت زهرا نیاید. نگفت سنگ قبر ندا را شکسته اند. من رفتم سرخاک. پر از مامور بود. حالم خوب نبود. دنبال قبر ندا می گشتم. فکر کن سنگ قبر بچه ات را گم کنی. داشتم سکته می کردم. جیغ می زدم قبر ندا کو. یهو خم شدم. بالای سر قبر ندا بودم و دیدم که سنگ قبر ندا را شکسته اند و همه را برده اند. فقط یک شماره 32 مانده بود. جیغ زدم هوار زدم گفتم ندا را کشتید سنگ قبرش را چرا می شکنید. افسر نیروی انتظامی آمد تسلیت گفت و ادامه داد که ما برای برقراری امنیت آمده ایم. گفتم اینقدر بهشت زهرا بی در و پیکر است که کسی مسولیتی نمی پذیرد؟ گفت که نمی دانیم چه کسی شکسته اما فردا یک سنگ قبر جدید می گذاریم. گذاشتند و آن را هم شکستند. آذر ماه ما سنگ قبر اصلی ندا را گذاشتیم که فقط 12 روز سالم بود. شلیک نکرده بودند اما انگار که با تیشه صورت ندا را تراشیده بودند. باز از پلیس امنیت گفتند سنگ قبر را عوض می کنیم که من مخالفت کردم و گفتم بگذارید همین بماند. عوض نمی کنم.بگذارید هر کاری می خواهند بکنند. سنگ قبر را هم ببرند. ندا در قلب مردم است. من روی سنگ قبر ندا هیچ چیزی ننوشته ام. نه شهید و نه هیچ چیز دیگر و فقط نوشته ام ندا آقا سلطان و همین خود گویای خیلی چیزها است. همین اسم خود خیلی حرفها دارد.
 
اولین برخورد مسئولان با قضیه شهادت ندا چگونه بود؟ یعنی با شما چه برخوردی کردند؟
روز اول دو نفر از شورای عالی امنیت ملی آمدند و تسلیت گفتند. از پلیس کلانتری یوسف آباد هم آمدند و آنها نیز تسلیت گفتند. چند روز اول خبری نبود. اما چند روز بعد آمدند و گفتند که احتمالا انتقام عشقی است و شوهر سابق ندا دست به انتقام زده و ما گفتیم چنین چیزی امکان ندارد. آن زندگی تمام شده و اکنون دو ماه است ندا با کس دیگری آشنا شده و مدتی دوست بودند و اکنون به خواستگاری و نامزدی رسیده است. هر چند که عقد نکرده بودند و نامزد رسمی نبودند اما نامزد بودند و ندا مشکلی نداشت که کسی بخواهد انتقامی از او بگیرد. رفتند تحقیق کردند و گفتند حق با شماست.
 
و بعد خواستند که ندا را به عنوان شهید، تحت پوشش بنیاد شهید قرار دهند.
بله روزنامه همشهری به نقل از آقای زریبافان نوشته بود که اگر وزارت اطلاعات بگوید ندا ترور شده ما هم او را تحت پوشش بنیاد شهید قرار می دهیم. که من اعلام کردم ندای من همچون بقیه بچه ها شهید شده و ما نمی خواهیم تحت پوشش این بنیاد قرار بگیرد.
 
در این میان بازداشت کاسپین ماکان به چه دلیلی بود؟ گفته می شد با تعهد شما آزاد شده است؟
کاسپین اول خبر نداشت. همان روز اول من زنگ زدم و گفتم که ندا را کشتند. آمد و با ما بود تا شب هفت ندا که به من گفت به خاطر مصاحبه هایی که کردم ممکن است مرا بازداشت کنند. چند روز بعد بازداشت شد. از طریق مقامات امنیتی پیگیری کردم و گفتم این جوان، دو ماه است وارد زندگی دختر من شده و اصلا هم اهل سیاست نیست. در اصل کاری هم نکرده بود فقط چند مصاحبه درباره ندا انجام داده بود. تعهدی از من نگرفتند. یعنی امضایی از من نگرفتند.او هم با وثیقه آزاد شد؛ اما من هم گفتم که بعد از آزادی اگر کاسپین هر اقدامی انجام دهد مسئولیتش با من نیست و ربطی به ما ندارد. آن موقع فکر نمی کردم کاسپین از کشور خارج شود.
 
خانم رستمی پدر، خواهر و برادر ندا نیز فیلم  جان باختن او را دیده اند و عکس ها، موزیک ها و کلیپ های مختلفی که ساخته شد و تصاویر دیگر را. ممکن است از آنها برایم بگویید و از فضایی که بر زندگی شما حاکم است؟
پدر ندا که مثل من است. یکباره چشم ها قرمز می شود  و اشک سرازیر می شود. دیدن ان فیلم همه ما را به زانو در آورد. خیلی سخت است و کسی نمی تواند تصور کند دیدن لحظه جان باختن عزیزش به این صورت چقدر کشنده است. هدی همان اوایل فیلم را دیده بود. محمد هم همین طور اما به خاطر من خودداری می کنند و درونشان می ریزند. بروز نمی دهند. جلوی من گریه نمی کنند. دلمان که برای ندا تنگ می شود، می روند سراغ فیلم جان باختنش تا او را ببینند. محمد دلتنگ که می شود می رود سراغ پیانوی ندا. محمد تار و ویلون می زند و ندا پیش آقای پناهی، کلاس آواز می رفت. پیانویی را پسندیده بود و می خواست بخرد حتی جایش را هم در خانه تعیین کرده بود. بعد که شهید شد محمد پیانو را خرید و آورد گذاشت همان جا که ندا می خواست بگذارد و اکنون همانطور که می شنوید صدای همین پیانو است که محمد به آن پناه می برد. هدی مدام مرا دلداری می دهد و می گوید که به نکات مثبت فکر کن که ندا را همه مردم دوست دارند و الان سمبل آزادی مردم ماست و…. اما من یک مادرهستم. دلم برایش تنگ شده است. دلم می خواهد صدایم کند و بگوید: “مامان”. لبخند های قشنگی داشت. دلم می خواهد بخندد از در بیاید و بگوید: مامان غذا چی داریم؟ منتظر آن صدا هستم و… فقط می نشینم به خدا می گویم خدایا طولانی ترین عمر را به قاتل ندا بده اما هرگز نگذار تا روزی که زنده است، روی آرامش ببیند و روزی صدبار از خدا درخواست مرگ کند. ندای من یک لحظه سوخت ولی مرا تا آخر عمو سوزاند…. زندگی ما دگرگون شده.پدر ندا و من بروز می دهیم اما هدی و محمد نه. در حالیکه هدی به شدت این مدت ضربه خورد. ابتدا ندا و بعد همسرش که دقیقا یک ماه بعد از شهادت ندا بیمار شد. رفتیم بیمارستان آزمایش گرفتند و گفتند که سرطان استخوان دارد و دو ماه بعد فوت کرد. اما هدی باز مونس من است و مرا دلداری می دهد و… اما همه احساس می کنیم که ندا حضور دارد و فقط حضور فیزیکی ندارد. او با ما زندگی می کند. سه شنبه روز تولدم بود. هرسال ندا مرا به رستوران می برد. امسال هدی مرا به همان رستوران برد و خیلی اذیت شدم هنوز باورم نمی شود. شب هدی، خواب ندا را دیده بود که برای من کادویی آورده بودو به من می گفت ندا همه جا حضور دارد و با ماست و….
 
خانم رستمی می دانم خیلی اذیت شدید. من پوزش می خواهم از اینکه مجبور شدید همه اینها را مرور کنید. در پایان اگر حرف خاصی دارید بفرمایید.
نه این چیزها، جزوی از زندگی ماست. جزوی جدا نشدنی که همیشه و در تمام لحظات با ما است. اما اینجا می خواهم از همه مردم تشکر کنم و از همه محبت ها و همدردی ها و روحیه ای که داده اند و می دهند. از همه هنرمندان تشکر می کنم. ازهم وطنان خودم که ده ماه است پا به پای من در بهشت زهرا و محل شهادت ندا هستند با اینکه مامورها هستندو مدام فیلم می گیرند اما مردم می آیند و به ما روحیه می دهند. نمیدانم چکار باید بکنم در مقابل این همه محبت و چگونه تشکر کنم. از هم وطنانم در خارج از کشور و مردم دنیا تشکر می کنم که ما را تنها نگذاشتند. از کسی که تابلوی نگاه آخر ندا را کشید و این تابلو و این نگاه  خیلی مرا اذیت کرد، از شهردار میلان که به یاد ندا  درخت کاشت و از همه کسانی که برای ندا خواندند. دو کار را روی من تاثیر گذاشت. یکی آنکه می گوید آزادی خون می خواهد و ندا خون داد برای آزادی” و دیگری آهنگی که می گوید” ندا نترس، ندا بمان”…. همه این ها به ما روحیه می دهد و و باعث افتخار ما شده است و من افتخار می کنم که ندا برای آزادی رفت. افتخار می کنم که شهادت ندا، سمبل آزادی شد. این برای من خیلی ارزشمند است و وقتی می روم بهشت زهرا و قبر دختر جوانی که فاصله زیادی با قبر ندا ندارد را می بینم که نه اسمی دارد و نه کسی سر خاکش می آید خدا را شکر می کنم که ندا را جای دیگری نبردند در همان خیابان تمام کرد کهریزک نبردند و استاد بالای سرش بود. خیلی دردناک است؛ بخصوص الان که بهار است. ندا عاشق بهار بود.بیرون که می روم یکباره می زنم زیر گریه و مردم نگاه می کنند و… فقط می گویم خدایا به مادرها صبر بده به درد مادران زندانیان برس و به درد مادران اعدامیان و….
http://www.roozonline.com/persian/news/newsitem/article/2010/april/29//-713506fb7f.html

پنجاه و چهارمین نشست کمیسیون مقام زن درسازمان ملل متحد

نیویورک، 10-12 اسفند ماه 1388

جمعی از فعالان جنبش زنان در ایران
]]> http://yariy0l.wordpress.com/2010/04/24/%da%af%d8%b2%d8%a7%d8%b1%d8%b4%db%8c-%d8%ba%db%8c%d8%b1-%d8%b1%d8%b3%d9%85%db%8c-%d8%a7%d8%b2-%d9%88%d8%b6%d8%b9%db%8c%d8%aa-%d8%b2%d9%86%d8%a7%d9%86-%d8%af%d8%b1-%d8%a7%db%8c%d8%b1%d8%a7%d9%86/feed/ 1 yariy0l http://yariy0l.wordpress.com/2010/04/23/%d8%a7%da%af%d8%b1-%d9%85%d8%a7-%d9%86%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%a7%d9%86%db%8c%d9%85-%d8%b2%d9%85%db%8c%d9%86-%d9%87%d9%85-%d9%86%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%87%d8%af-%d8%ac%d9%86%d8%a8%db%8c%d8%af-%d8%9f/ http://yariy0l.wordpress.com/2010/04/23/%d8%a7%da%af%d8%b1-%d9%85%d8%a7-%d9%86%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%a7%d9%86%db%8c%d9%85-%d8%b2%d9%85%db%8c%d9%86-%d9%87%d9%85-%d9%86%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%87%d8%af-%d8%ac%d9%86%d8%a8%db%8c%d8%af-%d8%9f/#comments Fri, 23 Apr 2010 17:14:29 +0000 لیلا صحت http://yariy0l.wordpress.com/2010/04/23/%d8%a7%da%af%d8%b1-%d9%85%d8%a7-%d9%86%d8%ac%d9%86%d8%a8%d8%a7%d9%86%db%8c%d9%85-%d8%b2%d9%85%db%8c%d9%86-%d9%87%d9%85-%d9%86%d8%ae%d9%88%d8%a7%d9%87%d8%af-%d8%ac%d9%86%d8%a8%db%8c%d8%af-%d8%9f/ ]]> هفته گذشته امام جمعه تهران در خطبه دوم نماز جمعه راز وقوع زلزله ها را به استحضارملت شریف رساند تا گامی در جهت تبیین و تکمیل هشدار رئیس جمهور در رابطه با احتمال وقوع زلزله در تهران برداشته باشند،ایشان به علت اصلی وقوع زلزله ها در حیات خلقت ( نقش تعیین کننده زنان بدحجاب درایجاد زلزله ) اشاره نمودند که صد البته در این صورت امکان رفع این بلای ناگهانی را به طور صد درصد ممکن و میسورمیگردد هرچند طی 30 سال گذشته اقدامات عاجلی در این زمینه صورت گرفته است اما علی الظاهر از قاطعیت لازم برخوردار نبوده وریشه آن کنده نشده است که مکرر شاهد وقوع زلزله ها در جای جای سرزمین پهناورمان می باشیم از سوی دیگر این کشف به مذاق خانم های بی حجاب خارج از کشور خوش نیامده و به قصد ایجاد زلزله تصمیم گرفتند با تشکیل کمپینی در انگلیس با نمایش برجستگی های بدنشان در روز معین و مکان مشخصی در صدد سنجش میزان توانایی بالقوه خود در ایجاد زلزله می باشند آنها طبق بیانیه ای اعلام نمودند که :

در روز 26 آپریل من لختی ترین لباس خود را خواهم پوشید ، همانی که برای شب در شهر کنار گذاشته ام،من زنان دیگر را تشویق می کنم که به من بپیوندند، با قدرت بدنهایمان(سینه ها) ، ما باید یک زلزله درست کنیم! اگر زلزله نشد، صدیقی باید با یک توضیح منطقی دیگر بیابد/ این طرح تا کنون که موفق بوده است ، چرا که هزاران نفر به این کمپین پیوسته اند( به نقل از روزنامه مترو انگلیس)

با توجه با توضیحات مذکور لازم دیدیم متذکر شویم که مگر ما جماعت نسوان ایران دستمان اینجوری است که خواهران ممالک غربی در جهت اثبات توانمندی های ویژه ما زنان بد حجاب ایرانی چنین کمپینی راه بیاندازند لازم است که ما خود نیز دست بکار شویم چرا که آنطور که بویش می آید وملت شریف در جریان هستند و دادستان محترم دادگاه حوادث بعد از انتخابات در دادخواست متهمان بر نقش بارز زنان و افکار فمنیستی در ایجاد اغتشاشات تاکید کردند، اینبار نیز قرار است ما زنان در ایجاد زلزله های طبیعی نقش محرزی داشته باشیم از آن گذشته بعلت اینکه واژه کلیدی بد حجابی در داخل جغرافیای ایران معنی و مفهوم دارد ممکن است این آزمون خواهران ممالک غربی به دلیل بی حجابی کامل ، مقبول نیافتد و زلزله درست نشود  فلذا با توجه به چهار چوب و مصادیق بد حجابی مشخص شده توسط وزارت محترم کشور بهتر است در جهت سنجش دقیق این امر حیاتی ،همزمان با خوهران ممالک غربی در داخل کشور نیز بد حجابان کشور با پیوستن به این کمپین  واجرای مصادیق آن شرکت فعالانه ای داشته باشند  قابل ذکر است این طرح در داخل کشور بیشتر بر سنجش مصادیق بد حجابی تاکید دارد چرا که بعید نیست علت غایی بسیاری از مشکلات و نارسایی های موجود از بلاهای طبیعی گرفته تا گرانی ،فساد اقتصادی ،تفرقه ملی و… در نهاد ما زنان نهفته باشد و زبانمان لال خدای ناکرده ما نا خواسته در این 30 سال برآن دامن زده ایم
لذا از تمامی خواهران بد حجاب دعوت می گردد با همت و تلاش مضاعفی در تاریخ 26 آپریل، دوشنبه 6 اردیبهشت وطنی در این سنجش توانمندی ملی شرکت نمایند وبا اعمال مصادیق بد حجابی قدم موثری در جهت حل مشکلات مملکتی معیشتی و غیره ذالک بردارند البته خواهران بد حجاب توجه داشته باشند همزمان با ارتکاب اعمال مصادیق بد حجابی تا آنجا که میتوانند و جا دارد اعضای برجسته خود را بجنبانند تا میزان تاثیر این جنبش بر جنبش لایه های گسل ایران زمین به نحو احسن سنجش گردد.
ارادتمند خواهر بد حجاب شما

سلام به رهبر گرامی جمهوری اسلامی ایران

این روزها، نزدیک به چهار ماه است که به خاطر نگارش نامه به حضرتعالی در زندانم. شصت و هشت روز از این مدت را در زندان انفرادی به سر برده‌ام. توسط بازجوهای خود مورد اهانت و ضرب و شتم قرار گرفته‌ام. در همه این احوال، از جنابعالی به عنوان رهبری فهیم و آگاه اسم برده‌ام. که اگر قرار باشد تغییری در اوضاع کشور رخ دهد، این تغییر از ناحیه شما بسیار شدنی‌تر و پایدارتر خواهد بود. من شخصاً امیدی به نقش‌آفرینی سایر افراد و دستگاه‌های کشور ندارم. شما را از نزدیک می‌شناسم. به روح بلند شما واقفم. شما نیز نیک و از نزدیک مرا می‌شناسید.
در این ماه‌های زندان از آنچه در بیرون گذشت بی‌خبر بودم، اما در دیدار کوتاهی که فقط یک‌بار، گذرا، با خانواده خویش داشته‌ام، دانستم که در غیاب من آقای مهندس موسوی و حجج‌الاسلام خاتمی و کروبی با خانواده من دیدار کرده‌اند. نمی‌دانم چرا، اما بسیار دوست می‌داشتم خود شما نیز با آن بزرگواری که از شما سراغ دارم، به دیدار خانواده‌ام قدم‌رنجه می‌فرمودید، به آنها دلداری می‌دادید و به آنان می‌فرمودید که: فلانی -نوری‌زاد- درست در روزهای بحرانی، با برنامه‌های تلویزیونی‌اش، با نوشته‌هایش، برای منِ رهبر که در معرض تهاجمات طوفانی این و آن قرار گرفته بودم، به میان آمد و از من سخت جانبداری کرد. امروز او در زندان است؛ به خاطر انتقاد از من! او باید در زندان ادب شود. همسر و فرزندانش توسط بازجوهای بی‌سواد و بی‌ادب و تندخو به ناسزا گرفته شوند و خود او به تلخ‌ترین شکل ممکن به ورطه تهدید و تحقیر و ضرب و شتم درافتد.

اما این دلیل نمی‌شود که منِ رهبر قدر زحمت‌های پیشین او را ندانم و به خانواده‌اش سر نزنم. یا اگر خود به دیدار آنان نروم، نماینده‌ام را نیز به این منظور به سراغشان نفرستم.

رهبر گرامی، چشم‌انتظاری خانواده من، برای تماشای جمال مبارک شما و رویت نماینده شما به جایی نرسید. لابد؛ در این گردونه، آدمها، تاریخ مصرف دارند. که اگر به سر رسیدند، مثل دستمال آلوده، باید به دور انداخته شوند. اما گرایش من و امثال من به شما، گرایش به شخص خامنه‌ای نبوده و نیست. ما، در جمال اندیشه‌های شما، افق‌های گمشده آرزوهای شریف مردم خویش و مردم جهان را می‌دیدیم. یادم هست این اواخر، وقتی تلاش کردم به دیدار شما بیایم و آقای حسین محمدی -از دفتر شما- ماه‌ها مرا به امروز و فردا وعده می‌داد، در نامه‌ای به او نوشتم: من از خود خامنه‌ای، به خدای خامنه‌ای پناه می‌برم! و دیگر سراغی از شما نگرفتم. و شما نیز! چرا که دانستم شما از محاصره آدم‌های جاهل، از تماشای افق آرزوهای مردم باز مانده‌اید. من می‌خواستم در آن ملاقات‌های احتمالی، همین نگرانی‌ها را با شما بگویم. اما گویا محاصره‌کنندگان شما از صراحت سخن من و از اندیشه من آگاه بودند. همین آقای حسین محمدی، بعد از دیدار اعضای انجمن قلم با حضرتعالی، که حقیر نیز یکی از آنان بود، به من گفت: آقای نوری‌زاد، من، قربه الی الله از شما می‌ترسم. ترس او، از همان نشست پا گرفته بود که من، بی‌ملاحظه راجع به اعتیاد گسترده مردم و جوانان به مواد مخدر و آشوبی که در ساختار اجتماعی شهرهای کوچک و بزرگمان درافتاده به آشنا سخن گفتم.

اکنون اما چرا از زندان برای شما نامه می‌نویسم؟ برای این‌که هنوز ناباورانه، به شما، آری به شخص شما، امید بسته‌ام. باورم بر این است که: شما مگر برای این انشقاق بزرگ مردمان چاره‌ای بیندیشید. شما، امروز رهبر کدام مردمید؟ من مردم فراوانی برای شما نمی‌بینم. رهبری، آن هم بر حداقل مردم، که غرورآفرین نیست. مبادا من و شما را ازدحام مردمی که به استقبال یک مسئول و یا خود جنابعالی می‌آیند، بفریبد. شما اگر به دیگر افراد مشهور هم اجازه سخنرانی و حضور در کشورتان بدهید، غوغای مردمان ما فزونی خواهد گرفت. اجتماع فراوان این مردم، هیچ‌گاه قابل استناد نبوده و نیست. امروز شما بر کشوری رهبری می‌کنید که مردمش از دست رفته است. کشوری که در گردونه چه کنم‌های بسیاری گرفتار است. کشوری که اتحاد و یکپارچگی‌اش، به دست خود شما و اطرافیان شما، به حاشیه رفته است و نگرشی قلیل و تنگ به میدان آمده. نمی‌دانم امسال را سال چه نامیده‌اید. شنیده‌ام که به کوشش و تلاش در آن اشاره شده است. این نام‌گذاری، نشان می‌دهد که بعضاً مشاوران شما، افراد صادق و کارآمدی نیستند. من و همه، آنجا به شما آفرین می‌گفتیم که امسال را سال آشتی ملی می نامیدید و خود برای این پیوند مبارک اما دشوار و سخت، پیشقدم می‌شدید.

اگر کوشش و تلاش برای شما مهم است، از انرژی آن در آشتی ملی باید بهره ببرید.

رهبر گرامی، می‌دانم سخنان ناگوار من چه بسا تلخ و آشوبنده باشد. اما بیایید سخن تلخ و صادقانه مرا، بر شیرینی سخن چاپلوسانه کسانی که شما را احاطه کرده‌اند، ترجیح دهید. جامعه ما، در جوار یک انفجار بزرگ است. دیگ جوشانیست که ما به خاطر آزار از خروج پرسروصدای بخار آن، چوب کبریتی در سوپاپ آن فرو کرده‌ایم. من با همه اطمینانی که سابقاً در جانبداری از شما می‌نوشتم، اکنون نیز در جانبداری از شما می‌نویسم: ما، به روزهای پایانی فرصت آزمون خویش رسیده‌ایم. روزهایی که دست تقدیر، سنت‌های ناب و حتمی خدای متعال، ما را از گردونه امتحان به در می‌برد. امتحانی که در این سی سال فرصت، جز خراش و خرابی با ما نبوده است. ما و شما؛ مردم خویش را از دست داده‌ایم. اگر سکوت و آرامشی در آنان می‌بینید به ضرب زور و اسلحه است. اگر باور ندارید به یک آزمون خیالی تن در دهید. به دو کشور ایران و مثلاً سوئد یا کانادا یا حتی مالزی اعلام می‌کنیم که مردم این دو کشور، یک روز، فقط یک روز پلیس و بسیج و اسلحه‌ای بر سر نخواهند داشت و آزادند که هرچه می‌خواهند انجام دهند. فقط طی یک روز. تصور می‌کنید در پایان این یک روز؛ کشور ما و شما چگونه خواهد بود؟ و کشورهای دیگر چطور؟ قصد من از این مقایسه، مجیزگویی از غرب یا سایر کشورها نیست. بلکه می‌خواهم به شکنندگی آرامش و سکوت دروغین جامعه خویش اشاره کنم.

رهبر عزیز! من و بسیاری، هنوز دوستدار شما و سرنوشت کشور خویشیم. به رهبری شما بر مقدرات کشور ایمان داریم. ما دوست داریم با رهبری شما به افق‌های مبارک دست ببریم. اما شما ظاهراً این اشتیاق را طالب نیستید. بعضاً مشاوران و دوستان ناآگاهی شما را در محاصره خود گرفته‌اند، به شما اطلاعات و آمار نادرست می‌دهند. و از زبان شما سخن غیرواقع برمی‌آورند. دوستانی همچون آقای شریعتمداری کیهان، که اطمینان دارم آن‌گاه که همه از اطراف شما پراکنده شدند و شما و او در یک جزیره تنهایی تنها ماندید، او درجانبداری غلیظ از شما، به مخالفت با خود شما برخواهد خواست!

برخلاف ظاهر تلخ نوشته‌ام، با صدای بلند و آوازی که همه هستی را درنوردد اعلام می‌دارم که: ما شما را دوست داریم و به پایان خوب سرنوشت شما سخت علاقه‌مندیم. مرا و ما را باور کنید. حتی در خیال احتمال دهید که ما درست می‌گوییم. این احتمال هیچ هزینه‌ای برای شما ندارد. در خیال خود باور کنید که دوستان خوب شما، فراتر از شما، و در صنفی که انگ دشمن بر پیشانی آحادش خورده است، غم شما را می‌خورند و مضطربانه علاقمند درخششِ نابِ شما در این روزهای پایانی آزمون الهی‌اند و با شجاعت تمام، شجاعتی که من شخصاً در شما باور دارم، امسال را سال آشتی ملی اعلام کنید و از ملامت هر ملامتگری نهراسید. که خدا شما و ما را کفایت می‌کند. خدایی که دست خود و دست مردم را در دست شما می‌نهد. یاعلی!

فرزند شما: محمد نوری‌زاد. اوین بند۲۴۰- سلول۵۷

نام “فروغ فرخزاد” از کتاب شعر شاعران ایران و جهان  حذف شد این کتاب  همزمان با نخستین همایش شاعران در تهران، اصفهان و شیراز منتشر خواهد شد.

دبیر همایش شاعران ایران و جهان در پاسخ به پرسشی درباره حذف نام “فروغ فرخزاد” از کتاب شعر شاعران ایران و جهان گفت: ما یک دیپلماسی فرهنگی داریم و یک دیپلماسی دولتی، به همین دلیل نام “فروغ فرخزاد” گرچه در میان مخاطبان شعر شناخته شده اما به دلایل مختلفی در این کتاب نیامده است.

البته سانسور فروغ و اشعارش تازگی ندارد در هیچکدام از کتابهای ادبیات آموزش و پروروش حتی دانشگاهی نامی از فروغ نیست اما فروغ و اشعارش در لابلای دفتر های خاطرات و کتابهای درسی توسط فرزندان سانسور چیان هماره ثبت شده و میشود و آشناترین نام و دلنشین ترین نواها ازآن اوست بسیار دیده اند  سانسور چیان در پنهان ترین و خصوصی ترین پستوی خانه شان این سخن فروغ را : پرواز را بخاطر سپار پرنده مردنی است